Level Blog

Wij zullen geregeld blogs schrijven over uiteenlopende aandachtsvelden, schrijf je in voor de nieuwsbrief om op de hoogte gehouden te worden.

Volg je Hart, gebruik je Hoofd.
Level Psychologie / 18 november 2019

De wet van diversiteit in mij. Alles heeft recht van bestaan.

Vroeger toen ik jong was, hoorde ik voor het eerst het verhaal van de dieren in het grote bos. Er werd een wedstrijd georganiseerd voor alle dieren uit het bos. Elk dier moest zo snel mogelijk bij de eindstreep proberen te komen. Maar alle dieren moesten hardlopen. Dat betekende dat de vogel en de slak geen schijn van kans hadden. Dat ging natuurlijk niet. Het moraal was dat een ieder het beste was in het doen waar het dier zelf goed in was. Je moet een vogel niet laten hardlopen en een haas niet laten vliegen. Als jong meisje vond ik dit meer dan logisch. Diversiteit is een wet van de natuur.

Ik leer veel van de wetten van de natuur en hoe deze werken in mij als mens. De diversiteit in mij is een grote hoeveelheid karaktereigenschappen, vaardigheden, overtuigingen en meningen, die op verschillende momenten gepast of ongepast naar de oppervlakte komen. Dat maakt dat ik in sommige dingen heel goed ben, maar in andere zaken helemaal niet. Zo heb ik veel verstand van menselijk gedrag, maar als de computer niet doet dat ik wil dat hij doet, moet ik mijn 9 jarige dochter vragen dit voor mij op te lossen.

Toch voel ik een druk dat ik het allemaal moet kunnen. Ik ben de haas die ook wil kunnen vliegen, en de vogel die het hardste wil kunnen lopen. In samenwerkingen wil ik het liefst alleen maar tijgers om me heen en schildpadden daar spring ik graag overheen. Ik zoek naar gelijkgestemden en hanteer het liefst een waarheid waar een ieder zich naar kan voegen. Dus hoe logisch het was als jong meisje om te constateren dat diversiteit betekent dat ieder doet waar die goed in is en een eigen unieke bijdrage heeft aan het geheel, hoe makkelijk blijk ik daar als volwassene overheen te willen stappen. 

Bewustwordend van de diversiteit in mij, zie ik in dat het voor mij het beste werkt als ik doe waar ik goed in ben en accepteer dat ik voor andere zaken ondersteuning nodig heb. Zo lever ik mijn beste bijdrage aan het geheel en nodig ik de ander uit om hetzelfde te doen. Wat een rust.

De natuur geeft mij inzicht in mijzelf, mijn bewegingen en die van mijn omgeving. Het leert mij mijn hart te volgen en mijn hoofd te gebruiken. Zou de natuur het zo bedoeld hebben?

Lees meer
Micro-consciousness
Level Psychologie / 19 november 2018

Imagine you are in a football stadium. You are sitting in the dressing room. You stand up, walk through the doors, down the corridor, towards the field. It appears before you from the dark. Sunlight enters your eyes as you walk onto the field. A wide open space stretches before you. You walk onto the field without looking up, sharply focused on the middle of the field. And there it is, shining brightly in the perfectly cut grass: the centre mark. Suddenly you are there, on the mark. You are in the middle of the field. Now, look around you. You can see the field, the terraces and stands, all of this as from the small turning radius of your feet. You are the centre. Suddenly you are sitting on the stand. You are looking out over the field, to the centre mark. You can see yourself standing there, on that mark. You start to form an opinion of this view. Your posture is so odd, with your arms in the air. You are so tiny, and why are you standing there? Suddenly, the field starts to rapidly fill with people. Players approach from all sides, running back and forth, forming groups. You see colours emerge. It gets busier and busier on the field. You get distracted by running people, by spats between players, by the wise men on the sideline, and by someone sitting on the opposite stand, who shakes their head in disappointment and repeats over and over again that this is no good. You study this person in more detail, and suddenly find that you have become them. Now, from the other side, you immerse yourself again in the events on the field. Through the chaos of the crowd, the centre mark is now barely visible. Now imagine that the football field is your life, and the centre mark is the heart of the present. Where are you right now? Are you on that centre mark, looking at life from the present moment, or are you sitting on the stands, forming an opinion of this view? You could view the stands of your football field as the opinions, assumptions and conclusions you draw about your centre mark, the self in the present. The field then fills itself with one-sided thoughts from just one perspective, the one that you have from the stands. This chaos creates a certain weight, which is coloured by the clustering of your thoughts. This weight then transforms into an emotion. You are distracted by the commotion on the field. The centre mark, representing the centre of your being, has been forgotten. Now return to that centre mark, the centre of your being in the present. Stand among the commotion between the players, beyond the colours that populate this part of the field. What is it like there? Guide your attention to being in the present, the here and now. Can you still form opinions and judgements? Focus your attention on what you actually feel. When you stop allowing judgement and thought to emerge, and focus all your attention inside to the centre if your emotions, what do you actually feel? Imagine emotion is like friction, or as a few physical sensations that are aroused simultaneously. Is it truly that awful to experience these feelings? Is it the physical sensations, or your experience of these physical sensations that bother you? The thoughts that keep popping up, alongside the assumptions, judgements and conclusions of wrong or right might be distracting you. But imagine, if you can guide your awareness to just your physical sensations, what would your next step be? You are standing on the centre mark, and from the small turning radius of your feet you can see the entire field of your life around you. This is what we call micro-consciousness. Micro-consciousness is the awareness of what you are experiencing right here, right now in the present moment, and what action you choose to take from your centre mark. What step could you take that would land you back sitting on the stands? How aware are you of this step? It is easy to get lost in the chaos of your field, the chaos of everyday life, and to stray away from what actually matters and towards things that do not matter in the here and now. When this happens you lose the connection with the centre of your being and the connection with yourself. Your head and your heart are separated. You have become unlinked from your centre, your mark. But, even among the chaos, your centre mark is actually just one step away from your attention. Micro-consciousness is the constant observation of your

movements and actions away from the here and now, away from yourself, and what steps you can take to reconnect to yourself.

Lees meer
Het nieuwe processen
typify / 25 april 2018

Er zijn vele manieren en wijze om op het moment dat je iets met je zelf op emotioneel gebied wil doen.
Zowel in de reguliere en alternatieve psychologische werkwijzen is de keuze overvloedig aanwezig, zo ook op energetisch gebied.

Level-Psychologie is opgebouwd vanuit de hypothese dat lichaam en geest samenwerken. Ook wel de kwantum psychologie genoemd.
Vanuit deze hypothese kijken wij naar de energetische velden middels versterkte intuitieve vermogens die we als mens alle bezitten.

In die energetische velden liggen onze ervaringen opgeslagen die als een magneet werken, en situaties aantrekken en wegduwen. Dit noemen we resonantie.

Door deze ladingen in deze magneten te ontladen verandert de stagnatie in de resonantie.

Stel jezelf eens de volgende vraag wat zou het je opleveren als deze resonanties anders zouden zijn als wat je nu ervaart? Nieuwe mogelijkheden.

Buiten het veranderen van deze resonantievelden zijn we nog steeds gewend om te denken zoals we denken dat we zijn. Dit zijn onze conditioneringen, overtuigingen, houdingen en patronen.

Men denkt vaak dat we de optelsom van onze ervaringen zijn van wat we in het leven meegemaakt hebben.

Stel je deze hypothese eens voor:

Hoe zou het zijn, dat alles wat we ervaren niets meer dan een beweging van het leven is, wat we ook natuur kunnen noemen. Dat wat we er uiteindelijk van vinden, denken of maken bepaalt de ervaring. Ook wel onze interpretaties en intenties bepalen onze belevingen.

Dus is ons leven niets meer of minder dan een conditionering?
Iets wat we er zelf van gemaakt hebben?

We kunnen vingers wijzen naar ervaringen en personen en zeggen, daar komt het door dat ik me zo voel, of dat we ons zo gedragen in welke vorm dan ook.

Dit noemen wij een tegen beweging, de conditionering of overtuiging spreekt.

Op het moment als deze conditionering veranderd wordt, blijft de ervaring die we hadden nog steeds dezelfde ervaring maar ineens kunnen we er een andere waardebepaling aan geven.

Dus is het nieuwe processen niets meer of minder dan de resonantievelden balanceren en conditioneringen veranderen.

Niet meer terug naar herbelevingen, niet meer hoeven te weten waarom het is zoals het is?

Op het moment als we meebewegen heeft alles recht tot bestaan, het is maar een beweging, het is alleen maar de conditionering die bepaalt wat we er van vinden.

We hebben over alles wel een idee of gedachten, sommige uiten dat ook, de ander houdt het voor zich. Het zijn conditioneringen. Wij noemen dit valse herinneringen, het is ten slotte wat wij er zelf van vinden en denken, maar of dit werkelijkheid is, is de vraag?

Kunnen we tussen die gedachten en conditioneringen komen? Ja.
Door simpele technieken leren we mensen weer in de meegaande beweging van zodat ieders eigen uniekheid vrij zichzelf kan ontplooien en laten zijn.

Lees meer
Authenticiteit
Level Psychologie / 25 april 2018

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, begreep ik dat ik steeds weer en bij iedere gelegenheid, op het juiste moment en op de juiste plaats ben. Dat alles wat gebeurt goed is. Vanaf dat moment heb ik rust. Nu weet ik dat men dat VERTROUWEN noemt.

Charlie Chapling schreef in 1959 een brief op zijn 70ste verjaardag. Charlie Chaplin, 1959
OP HET MOMENT DAT IK VAN MEZELF BEGON TE HOUDEN

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, kon ik accepteren dat emotionele pijn en lijden slechts waarschuwingen voor me zijn dat ik niet mijn waarheid leef. Nu weet ik dat men dat AUTHENTICITEIT noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, ben ik ermee opgehouden mezelf van mijn vrije tijd te beroven. Ik ben opgehouden met het bedenken van geweldige projecten voor de toekomst. Op het moment doe ik slechts dat wat me vreugde en plezier brengt, waar ik van hou en wat mijn hart blij maakt. Op mijn manier en in mijn eigen tempo. Nu weet ik dat men dat EERLIJKHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, heb ik me bevrijd van alles dat niet gezond voor me was. Van eten, van mensen, dingen en situaties, van alles dat me steeds maar weer naar beneden trok, weg van mezelf. In eerste instantie noemde ik dat gezond egoïsme; nu weet ik dat het ZELFLIEFDE is.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, ben ik gestopt met altijd gelijk te willen hebben. Daardoor heb ik me steeds minder geïrriteerd. Nu weet ik dat men dat NEDERIGHEID noemt.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, heb ik geweigerd nog langer in het verleden te leven en me zorgen te maken om de toekomst. Nu leef ik alleen nog maar in het ogenblik, daar waar alles gebeurt. Zo leef ik op dit moment iedere dag en noem het BEWUST ZIJN.

Op het moment dat ik van mezelf begon te houden, begreep ik dat mijn denken me klein en ziek kan maken. Op het moment dat ik mijn hart liet spreken echter werd mijn verstand, mijn denken, een belangrijke partner. Deze verbinding noem ik nu DE WIJSHEID VAN HET HART.
We hoeven niet meer bang te zijn om ons bloot te geven . Ook hoeven we geen conflicten met onszelf en anderen te vrezen: zelfs sterren botsen wel eens op elkaar en juist daardoor ontstaan er weer nieuwe.
Nu weet ik: DAT IS HET LEVEN.

(Tekst die Charlie Chaplin schreef op zijn 70ste verjaardag, op 16 april 1959)

Dit is de Boodschap die wij uitdragen vanuit Level-Psychologie.

Ieder mens heeft zijn eigen unieke boodschap, deze boodschap is een zijns staat wat we ook de meebeweging noemen.
Hier vanuit is onze uitstraling congruent leven, zo binnen en buiten zijn dat wat je bent.
Hiermee leef je in resonantie is dat wat passend voor jou is en wat bij jou uniekheid hoort en past.

Potentie wat vrij kan zijn, doen wat we voelen en wat passend is in ieders eigen leven. Is dit niet ieders geboorterecht.

Lees meer